Wetenswaardigheden

Scheidingsbemiddeling   - Samen uit elkaar?

Arbeidsverzuim kan het gevolg zijn. Voor de betrokkenen is het onder deze omstandigheden van groot belang dat zij leren inzien dat het dreigen met juridische acties en het vertalen van hun emoties in juridische rechten en plichten, slechts leidt tot een patstelling, terwijl juist overleg nodig is om ernstige meningsverschillen te kunnen bijstellen. Scheidingsbemiddeling is een beproefde methode gebleken om crisissituaties in de relationele sfeer op te lossen.

Het resultaat van een scheidingsbemiddeling is veelal bevredigender dan de beslissing van de Rechter of het onderhandelingsresultaat van twee advocaten die, volgens de traditionele methode van conflictoplossing, ieder namens één van beide echtgenoten optreden. U doet er verstandig aan allereerst te onderzoeken of overleg in de scheidingssituatie mogelijk is.

Het verdient daarbij de voorkeur al direct een deskundige derde in te schakelen, de mediator. Meestal kan dan snel worden vastgesteld of bemiddeling in uw geval de aangewezen weg is.

Wat partners overkomt

Tot aan de scheiding hebben partners gedurende de huwelijkse jaren gaandeweg een gezinssysteem opgebouwd. Kinderen die in het gezin verkeren maken deel uit van dit systeem. Het betreft hier doorgaans een gesloten systeem. Er zijn vanzelfsprekend raakvlakken met de wereld daarbuiten. Het gezin op zich vormt echter een samenleving in de samenleving.

In het huwelijk zullen gaandeweg kleine en grote meningsverschillen zijn ontstaan. Kleine dagelijkse geschillen kunnen ontstaan door dagelijks terugkerende verschillen die de samenlevende partners constateren in de wijze van opstaan, eten, inkopen doen, opruimen etc. Kortom de verschillende wijze waarop men in het leven staat. Zo ontstaan bijvoorbeeld kleine ergernissen over rondslingerende kleding door een verschillende opvatting over opruimen: de één vindt het handiger dat kleding binnen handbereik is op een stoel; de ander vindt dat kleding in een kast thuishoort.

Grote meningsverschillen in het huwelijk kunnen gelegen zijn in een verschillende toekomstverwachting bij beide echtgenoten ten aanzien van de vraag wat het betekent man of vrouw te zijn c.q. wat het betekent vader of moeder te zijn. Met andere woorden: een verschil van mening over wat het betekent getrouwd te zijn of wat beiden in het huwelijk verwachten te moeten geven en te zullen krijgen.

Voorafgaand en in de relatie hebben partners territorium verworven. Zij zullen de neiging hebben dit te behouden, mogelijk zelfs uit te breiden ten koste van de ander. Een extreem voorbeeld: de man beheerst volledig de financiën; de vrouw neemt altijd in haar eentje de beslissingen over de kinderen.

De scheiding dient zich aan –een van de partners zal doorgaans signalen hebben afgegeven, soms echter ook niet. Op een zeker moment is het dan zo ver. De een wil niet langer verder met de ander. Relatie-therapie valt soms nog te overwegen.

Wanneer therapie er niet inzit of niet tot herstel van de relatiebreuk leidt, zal het scheidingsproces worden ingezet. Twee nieuwe gezinssystemen Door een scheiding valt het gezinssysteem uiteen. De oude zekerheid valt plots weg. Gevoelens van grote onzekerheid komen daarvoor in de plaats. De partners hebben het gevoel volledig gefaald te hebben. Die gevoelens kunnen jegens elkaar bestaan, doch ook tegenover derden.

Stressgevoeligheid neemt toe. Het uiteenvallen van het systeem en het dientengevolge ontstaan van twee nieuwe systemen zal met name door de kinderen niet worden geaccepteerd. Ook de partner die de scheiding niet wil en zich blijft verzetten, zal zijn of haar handelwijze op hereniging en dus herstel van het gezin richten, soms bewust, vaak ook onbewust. De kans op een coalitie tussen de kinderen en de ouder die niet wil scheiden, is groot.

Deskundigen kunnen ouders helpen de hierboven geschetste rol naar behoren te blijven vervullen. Waar de ouders daar niet of ten dele slagen kan de kinderen ook rechtstreeks hulp geboden worden. Behalve acute symptoombestrijding zal hulp er mede op gericht moeten zijn het kind inzicht te verschaffen in het proces dat zich afspeelt. De te bieden hulp is sterk leeftijdsafhankelijk en hangt vervolgens ook van het individuele geval af.